Haiku/senryu

Welkom

2012-03-12T00:17:00.001+01:00

Welkom op mijn weblog!
Ik wil op mijn weblog regelmatig Haiku en/of Senryu plaatsen, maar andere interessante bijdragen zullen natuurlijk ook te zien zijn.

Een haiku is een klein Japans gedichtje/dichtvorm van drie regels met in totaal 17 lettergrepen in de verdeling 5-7-5 lettergrepen over resp. de eerste/tweede/derde regel. Een haiku beschrijft in principe een objectieve en ultieme natuurervaring. De senryu voldoet aan dezelfde basisregels, maar hoeft niet perse over de natuur te gaan en beschrijft ook de mens en zijn gevoelens, de senryu geeft de schrijver dus meer vrijheden. Naast deze basisregels zijn er nog een flink aantal andere voorwaarden, maar hier laat ik het voorlopig even bij.

Foto's en teksten zijn in veel gevallen van mijzelf, tenzij anders vermeld. Wil je iets van mijn weblog gebruiken, een tekst of een foto, laat het mij dan s.v.p. eerst even weten en ook een verwijzing naar de bron zou ik dan zeer op prijs stellen. Door op de foto te klikken verschijnen ze in een ander(meestal groter) venster.Als er iets is dat je aanspreekt, dan vind ik het leuk als je ook een reactie achterlaat.
Veel kijk en leesplezier.

Haiku/senryu van de maand maart.

met dank aan Klaproos voor de foto

----------------------------------------------------

er ligt verse sneeuw

ik herken haar voetstappen

dan schijnt de zon weer

----------------------------------------------------

jeer

Voor mijn laatste nieuwe bijdrage "Huiskamerconcert" kijk hieronder.

Wil je reageren op de Haiku/senryu van de maand maart klik hier!

Bezoek ook eens Jeer's Haiku/senryu in beeld pagina!

==========================================

Copyright © jeer 2007-2012

Huiskamerconcert

2012-03-11T23:56:00.003+01:00

De afgelopen week was ik geveld door de/een griep, ik weet het niet precies, maar het was in ieder geval geen pretje. Ik kwam tot heel weinig of niets en sinds vandaag krijg ik er weer wat meer zin in.
Van één van mijn buren kreeg ik een uitnodiging voor een huiskamerconcert, maar omdat mijn hoofd er niet naar stond heb ik er pas laat en wellicht te laat op gereageerd. Het liep storm met de aanmeldingen en waarschijnlijk is er geen plaats meer. Ik sta op de reservelijst en hoop toch nog op afvallers.(Misschien een griepje of iets anders eenvoudigs ;-) ).
Het huiskamerconcert wordt gegeven door Betty Soo & Doug Cox, hieronder een voorproefje.

&lt;p&gt;&amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;a href="http://continentalrecordservices.bandcamp.com/track/blackwing-butterfly"&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;Blackwing Butterfly by Betty Soo &amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp; Doug Cox&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/a&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;amp;gt;&lt;/p&gt;

jeer

Waar blijft de tijd (3)?

2012-02-29T23:59:00.003+01:00

Hier dan de derde aflevering van “Waar blijft de tijd”.

In mijn vorige afleveringen ging het nog over de herinneringen uit mijn eigen jeugd en over de jonge jaren van mijn kinderen.
Deze bijdrage gaat terug naar een tijd van voor mijn geboorte. Van mijn opa heb ik eens het volgende “zolderstuk” gekregen,
een “Fietsplaatje”.

In het jaar 1924 was het de toenmalige minister van financiën de heer Colijn, die de “Rijwielbelastingwet” invoerde. Iedere fiets moest voorzien zijn van een geldig belastingplaatje. Er waren echter ook enkele uitzonderingen, waarbij men vrijgesteld werd van het betalen van fietsbelasting. Onder andere mensen, die het door omstandigheden niet konden betalen kregen een fietsplaatje met een gaatje. Dit riep veel weerstand op, omdat zij daardoor “gebrandmerkt” werden, te behoren tot een klasse van de “minderbedeelden”. Velen probeerden dan ook ondanks hun moeilijke financiële omstandigheden toch geld vrij te maken voor een "normaal" belastingplaatje teneinde de "publiekelijke schande" te ontlopen.

Klik op de foto om hem in een ander scherm weer te geven!

En als laatste nog een keer met een senryu erbij, die de gevoelens van de bezitters van de fietsplaatjes weergeven, zowel van de betalers als van de niet-betalers.

----------------------------------------------------------------

steeds een belasting

zonder, maar ook met gaatje

het rijwielplaatje

----------------------------------------------------------------

Voor uitgebreide informatie over het “Fietsplaatje” zie deze link onder geschiedenis.

Copyright © jeer 2007-2012

Nostalgie 4711

2012-02-11T23:58:00.000+01:00

Onlangs gaf mijn teller een memorabel aantal pageviews aan van 4711.

Dit getal 4711 riep direct herinneringen bij mij op uit mijn jeugd.
Mijn oma had altijd wel een flesje en een geurend zakdoekje in haar handtasje zitten. Wanneer wij bij opa en oma op bezoek gingen, dan rook het ook vaak naar 4711 eau de cologne.

Mijn oma had last van migraine en gebruikte het goedje rijkelijk.

Gebruiksvoorwaarden foto Eigenaar M.Minderhoud

Hebben jullie ook herinneringen aan 4711 of andere gelijksoortige geurtjes?

jeer

Wintervogels !

2012-02-04T23:58:00.003+01:00

In de winter zijn het niet alleen de ganzen, die je regelmatig over ziet vliegen. Waar ik woon komen dagelijks ook horden meeuwen overgevlogen. Zij keren dan terug naar hun slaapplaatsen ergens aan de Maas, nadat zij de dag doorgebracht hebben ergens in of dichtbij de bewoonde wereld.

Veelal zijn ze overdag te zien op de vuilnisbelt, alwaar ze iets van hun gading proberen te vinden. Wanneer ze in de loop van de middag terugkeren op zo'n koude zonnige winterdag en ze zweven voorbij tegen de achtergrond van een helblauwe lucht, dan zou de volgende gedachte zomaar kunnen ontstaan.

Website Victor Bos en link foto

-----------------------------------------------------------

schichten van zilver

schitterend zonlicht weerkaatst

meeuwen in de vlucht

-----------------------------------------------------------

De meeuwen zijn echter niet de enige, die het zonlicht weerkaatsen op een zonnige namiddag in de winter.

jeer

Gedichtendag 2012

2012-01-26T23:58:00.013+01:00

Vandaag 26 januari 2012 was het gedichtendag in Nederland en België en op tal van plaatsen werd hier groots of in bescheidener vorm aandacht aan geschonken.
Zo ook bij Stichting Beeldende Kunst K26 te Oss, een kunstenaarscollectief, met als doel kunst in de meest brede vorm voor het voetlicht te brengen.
Een vijftiental dichters waren aanwezig om hun creaties, op het thema "Stroom" van dit jaar, ten gehore te brengen.
Zelf heb ik een viertal werken voorgedragen, deze keer heb ik ze gepresenteerd in de vorm van een haiga.
Een haiga is een Japanse dichtvorm/gedicht, waarin een gedicht samengaat met een tekening of schilderwerk, waarbij volgens traditie de tekening/schilderwerk meestal op geschept papier werd gemaakt en het gedicht een haiku of senryu betrof. In de tegenwoordige tijd, met de moderne technieken, wordt het gedicht vaak gecombineerd met een foto. Overigens betrof/betreft het populair gezegd geen "plaatje met een praatje", maar was/is het streven wel, dat de twee uitingen elkaar proberen aan te vullen, om zo toch een meerwaarde te creëren.
Een aantal van de onderstaande haiga zijn al eens eerder op mijn weblog verschenen, hetzij als haiga of als haiku/senryu. Zoals gezegd hierboven gaat het om vier bijdragen, waarvan er één geen haiku/senryu betreft, maar wel een beeldgedicht is.

Klik op de foto's voor een grotere weergave!

"Hart in vuur en vlam"

"Aan de Waalkade"

"Als vanzelf waait wind"

"De liefde eist niet"

jeer

Waar blijft de tijd (2)?

2012-01-20T23:59:00.008+01:00

In november 2010 schreef ik op mijn andere weblog bij weblog.nl (het werkt nog steeds niet goed bij mij, mis nog altijd bijna alle foto's) een nostalgisch logje over waar blijft "De Tijd". Het ging over het verdwijnen van het dagblad "De Tijd" en de spullen, die ik tegenkwam tijdens het opruimen van mijn zolder i.v.m. een ophanden zijnde verhuizing. (Inmiddels staat het ook hier) Deze verhuizing begint nu langzamerhand dichterbij te komen, want in mijn nieuwe woning zijn ze al aardig op weg. Ik had mij toen voorgenomen van alles wat ik weg zou doen en waar nog een emotionele waarde aankleefde, om daar eerst een foto van te maken.
Hieronder een foto van zo'n zolderstuk, een poster van Ot en Sien, dat nu uiteindelijk naar mijn dochter verhuist. Ik schreef toen onderstaande senryu, die ik nu ook samen met de foto als herinnering bewaar.

-------------------------------------------

in mijn geheugen

en op stoffige zolders

ligt verleden tijd

-------------------------------------------

klik op de foto voor een grotere weergave

jeer

Een nieuw kleinkind

2012-01-12T00:58:00.000+01:00

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Hoera !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

In mijn vorig logje schreef ik dat de volle maan dikwijls een verrassing in petto heeft, maar dat kwam toch niet helemaal uit, toch zijn wij dankbaar en blij.
Klik op de foto voor een groter formaat.

Vandaag 12 januari 2012 zijn wij voor de zevende keer opa en oma geworden.
Mijn zoon en schoondochter werden verblijd met de geboorte van hun vierde kind, een tweede zoon en hij heet Kik.
Ook deze keer zijn wij weer bijzonder blij met de komst van dit nieuwe (klein)kind.
Wij wensen ons nieuwe kleinkind een vreugdevol leven toe.

-----------------------------------------

geboren worden

in nieuwe geborgenheid

dat wenst ieder kind

-----------------------------------------

----------------------------------------------

in kind en kleinkind

diegenen, die ik lief heb

doorgegeven zijn

----------------------------------------------

jeer

Volle maan

2012-01-08T23:50:00.001+01:00

Maandagmorgen 9 januari 2012 om 08 uur 32 min. en 14 sec. precies is het volle maan. Vanavond om 23.50 uur was het al goed te zien. Een volle maan heeft altijd wel een verrassing in petto, ik wacht in spanning af tot het volgende logje !!!

jeer

Weekendje Valkenburg

2011-12-31T15:06:00.003+01:00

Zoals ik al in een eerder logje meldde waren wij in november een weekendje in Valkenburg. Het was een weekendje, dat ik gewonnen had met een spelletje op de 50+ beurs in Utrecht. Nu is Valkenburg niet mijn favoriete plaats om een weekendje door te brengen, maar het werd een geslaagd weekend.
Na aankomst op vrijdagmiddag hebben we de stad een beetje verkend en zoals waarschijnlijk de meeste mensen doen gaan we eerst op zoek naar het VVV-kantoor.
Voor het VVV-kantoor staat een bronzen beeldengroep, die op 22 februari 2010 onthuld werd ter herinnering aan het 125-jarig bestaan van de VVV.
Het is tevens een eerbetoon aan medeoprichter Theodoor Dorren, hij wijst in brons een toeristengezin de weg, zoals hij dat tijdens zijn werkzaam leven zo dikwijls deed.

Klik op de foto's om ze in een nieuw (groter) venster weer te geven!

Wanneer je niet alleen de drukke toeristische straatjes volgt, dan kom je best verrassende tafereeltjes tegen.

Momenteel zijn ze de wanden van de Geul aan het restaureren.

Op een aantal gevels treffen we oude en "nieuwe oude" reclameprenten aan.

Hieronder nog een foto van een plaquette, die doet herinneren aan een donkere tijd in de achttiende eeuw, de tijd van de Bokkenrijders.

Na het diner zijn we naar het casino geweest om op bescheiden schaal ons geluk te beproeven.

Op zaterdag zijn we naar Maastricht geweest, waar we regelmatig komen.
Echter deze keer eens niet met de auto, maar met de trein vanuit Valkenburg, een comfortabel ritje zonder parkeerproblemen.
We stappen op de trein op het oudste nog bestaande treinstation van Nederland, waar we even van te voren nog een echte stoomtrein zagen vertrekken.

Naast de oude stoomtrein waar ik helaas geen foto van heb, want ik heb een filmpje gemaakt en ik weet niet hoe ik dat hier moet plaatsen, zagen wij nog een heel apart voertuig en wel op een bijzondere manier geparkeerd.

Aangekomen in Maastricht zagen we nog een opvallend voertuig.

En zoals altijd wanneer we in Maastricht zijn gaan we in het Kruisheren Hotel na een tijdje "stadten" even uitrusten en genieten van een kopje koffie met iets lekkers.
Ik schreef al eens op mijn andere weblog op weblog.nl, dat je wanneer je in Maastricht bent een bezoek aan deze bijzondere gelegenheid een must is, waarbij je een bezoek aan het toilet zeker niet mag missen.
Het hotel is gevestigd in een voormalige kerk, hieronder een foto van de opmerkelijke ingang.

Terug in Valkenburg bezochten wij na het diner de verlichte kerstparade door de straten van de stad, met na afloop het vuurwerk. Klik deze link voor een kleine impressie.
Zondagmorgen hebben we een bezoek gebracht aan de kerstmarkt in de fluweelgrot.(zie ook bovenstaande link) Hieronder nog enkele foto's van wandversieringen.

In de middag hebben wij een wandelroute, "Route d'Amuse" gedaan, het was een wandeling van 5.5 km langs vijf restaurants, waar een culinaire amuse geserveerd werd. Wij zijn in ons eigen hotel gestart met de eerste amuse. De wandeling voert ons langs de mooie plekjes van Valkenburg, veelal verwijderd van het drukke toeristisch gebeuren.

Hieronder één van de twee sequoia's in het Dersaborg park.

In hetzelfde park deze houtbewerking van een "gesneuvelde" boom.

Hieronder nog een voertuig op een vreemde plaats.

Dan komen we in het Halderpark, genoemd naar het kasteel uit 1635 en zijn er nog resten te zien van de historische stadswallen, even verderop genieten we van onze tweede amuse.

Hierna gaan we op weg richting buitengebied voor onze derde amuse en via het Hertenkamp komen we aan bij Kasteel Oost. Hier worden we verwelkomd door een butler in spe, want hier is de onlangs in Valkenburg gevestigde Butler Academy.

Tenslotte gaan we op pad voor onze laatste twee amuses. We gaan nu echt het buitengebied in, we lopen door het natuurgebied de "Biebos". Het is een voormalig moerasgebied, dat door bemaling deels droog is komen te staan. Dan gaan we weer richting centrum, inmiddels begint het al aardig donker te worden, maar dat is voor het genot van deze laatste twee amuses geen bezwaar.

Rond half zeven zijn wij weer terug bij ons hotel, waar wij voldaan huiswaarts keren van ons gewonnen weekendje Valkenburg.

jeer

Fijne feestdagen en een goed 2012

2011-12-22T22:08:00.001+01:00

Vorige maand was ik met mijn vrouw een weekendje in Valkenburg en de kerstmarkten waren net geopend. Niet dat wij er dol op zijn om kerstmarkten af te lopen, maar dit weekendje had ik nou toevallig gewonnen en een bezoekje aan de fluweelgrot in Valkenburg was in het arrangement opgenomen.

Het was nog ongeveer een maand voor kerstmis, maar de kerstsfeer was toch duidelijk voelbaar. Hieronder één van de vele wandschilderingen in de grot.

'S avonds was er in Valkenburg een verlichte optocht in kerstsfeer.

De optocht werd afgesloten met een spectaculair vuurwerk.

Ik wens allen, die hier lezen Fijne Kerstdagen toe en een spetterend en knalgoed 2012 in gezondheid en geluk.
Tot volgend jaar!

jeer

Wat is het motief van jouw behang?

2011-12-16T17:15:00.001+01:00

Vorige maand zag ik bij medeblogster Margreet in een logje een stukje van haar nieuwe behang. Het is behang met een houtmotief.
Aangezien wij komend jaar onze nieuwe woning gaan betrekken, zijn wij ons aan het oriënteren op wat wij zelf op onze wanden willen hebben.
Ik kan mij nog herinneren uit mijn jeugd, dat er wanneer wij thuis ergens nieuw behang kregen een aantal boeken met behangstalen in huis kwamen.
Het was een hele belevenis om dan een heel weekend door de talloze voorbeelden te bladeren op zoek naar het mooiste en meest betaalbare behangetje.
Er zijn inmiddels al weer een aantal jaren verstreken, dat wij in ons huidige huis behangen hebben.
Met verwondering heb ik dan ook gekeken naar de talloze soorten en motieven behang, die er tegenwoordig op de markt zijn.
Ik heb uit de winkel letterlijk en figuurlijk een paar "staaltjes" meegenomen.

Ik vind er wel een paar "mooie" plaatjes bij zitten, maar eerlijk gezegd gaat mijn (onze) voorkeur niet uit naar deze motieven.

We zijn voorlopig nog lang niet uit georiënteerd, maar is het wel zeer waarschijnlijk, dat het overgrote deel van onze nieuwe woning niet behangen gaat worden.

Is er een motief bij, dat jou het meeste aanspreekt en zo ja zou jij het dan ook op een muur willen ?

jeer

Wandelen in Venetië laatste aflevering

2011-12-09T23:58:00.001+01:00

Voorgaande aflevering wandelen in Venetië 3 eindigde met pinokkio. Nu wandelen we nog even verder, waar we vorige keer gestopt zijn, het is al een stukje van de wandeling rond San Marco. We zien hieronder het gotische Palazzo Contarini del Bovolo, gebouwd rond 1499 en vooral bekend vanwege zijn spiraalvormige trap. Deze trappen heten in het Italiaans "scale a chiocciola", dat slakkentrappen betekent en in het Venetiaans dialect is slak bovolo.

Van 4 juni - 27 november 2011 vond de 54ste editie van de Biënnale van Venetië plaats.
De Oekraïense Oksana Mas was één van de deelneemsters met een monumentaal werk van acht panelen van beschilderde houten eieren. Het was een interpretatie van delen uit de afbeelding "Het Lam Gods", een werk van de gebroeders Van Eyck.
In totaal zijn er 3.500.000 eieren verwerkt.Het Oekraïense paviljoen was gevestigd in de Chiesa San Fantin, de huidige kerk is tussen 1486-1570 gebouwd.

Mijn foto's zijn in een zeer donkere ruimte gemaakt en niet van een goede kwaliteit, voor een betere foto zie onderstaande link

Oksana Mas

Hieronder een verbeelding van een mythologisch tafereel door kunstenaar Guiseppe Veneziano in galleria d'arte Contini.
Het is de bloederige verbeelding van Perseus en Medusa.

In de voormalige San Maurizio kerk is het kleine museum "Museo della Musica" gevestigd. Het is gewijd aan de Venetiaanse componist Vivaldi en het herbergt een prachtige collectie aan oude muziekinstrumenten en de muziek, die er mee gemaakt werd, wordt op de achtergrond gespeeld.

Op het volgende pleintje weer een kunstgalerie met een kunstobject voor de deur.

Langzamerhand naderen we het San Marco plein, het hart van Venetië.
Onze wandeling van vandaag liep hier teneinde en we zouden morgen hier weer verder gaan. Nog even een laatste blik voor vandaag over het plein en een kleine rustpauze alvorens terug te lopen naar het busstation om per bus naar ons hotel op het vaste land te gaan.

Tijdens het rusten kregen we nog even bezoek!

Vandaag zijn we weer verder gegaan waar we gisteren zijn opgehouden en zijn we begonnen bij "Ponte del Sospiri" oftewel de "Brug der Zuchten".
De Brug der Zuchten heeft zijn naam te danken aan het feit dat volgens de legende de gevangenen, die deze brug overstaken nooit meer terugkeerden. Ooit zat Casanova er opgesloten. Helaas werd er gerestaureerd toen wij er waren en was alles ingepakt in blauw plastic, maar ik zag vorige week op internet dat de restauratie achter de rug was.

Hierbij een link, waar hij weer in vol ornaat te zien is.

Op het San Marco plein natuurlijk de imposante Byzantijnse Basilica di San Marco.
Gisteren waren we er rond sluitingstijd en kon ik er niet meer in en vandaag had ik geen zin om lang in de rij te staan, maar mijn vrouw heeft hem wel van binnen gezien. Hieronder een foto van de ingang en een foto van een sculptuur van de vier Tetrarchs van Constantinopel bij een zijingang.

Op het San Marco plein treffen we een tweetal beroemde Grand Caffe's aan, het zijn respectievelijk Caffè Florian en Caffè Quadri. In beide café's kwamen en komen beroemdheden. Zo was Goethe een vaste bezoeker van Florian en wordt Quadri tegenwoordig bezocht door Italiaanse politici zoals Andreotti en Berlusconi.
Een kopje koffie kost er dan ook circa € 7.- en als er live muziek is ongeveer het dubbele.

Via de brug "Ponte dell Accademia" verlaten wij de wijk San Marco en gaan we verder in de wijk Dorsoduro. In een eerdere blog heb ik hier al aandacht aan besteed, maar hieronder toch nog een foto van een verbintenis op "De Brug der Geliefden".

Vanaf de brug een blik over het laatste deel van Het Canal Grande met in de verte de belangrijkste 17e-eeuwse kerk van Venetië, de Santa Maria della Salute. In de kerk is een prachtige met marmer ingelegde vloer.

Tenslotte bezoeken we nog het Collezione Peggy Guggenheim.

Hieronder zijn een aantal markante kunstobjecten te zien.

Dit is het einde van ons bezoek aan Venetië.

jeer

Nijmegen stad aan de Waal

2011-12-01T15:16:00.002+01:00

Als geboren Nijmegenaar, struinde ik in mijn jeugd op woensdagmiddagen en in vakanties vaak langs de Waal. Er was altijd wel wat te beleven, het was en is een heel druk bevaren rivier. Ik ging er vissen met mijn vriendjes, we keken naar het lossen en laden van de vrachtschepen en we zochten tussen de keien naar alles wat voor ons van waarde kon zijn. Wanneer het laag water was zochten we naar verdwaalde munitie, wat er tijdens de oorlog verzeild was geraakt. Hoewel er best wel het een en ander gevonden werd, voornamelijk lege hulzen, maar ook nog intacte kogels, zijn er gelukkig nooit ongelukken gebeurd en onze ouders wisten natuurlijk van niets.

Nog regelmatig kom ik in mijn geboortestad, zo ook vorig weekend.

De Waal zou tengevolge van de droogte een historisch laagterecord bereiken en ik wilde deze unieke situatie wel eens aan mijn jeugdherinneringen toetsen.

Het eerste dat ik tegenkwam was de Waalhaven, waar in mijn jeugd Sinterklaas altijd met de stoomboot aankwam. De woonboten lagen er droog en er lagen natuurlijk ook zaken, die er niet thuis hoorden.

In de verte stroomt de Waal voorbij en zie je de spoorbrug.

Wanneer je onder de Hezelpoort doorloopt richting stadscentrum kom je langs het Joris Ivens plein, waarop een momument ter nagedachtenis aan deze beroemde Nijmegenaar. Op het monument staat onderstaande tekst.

Even verderop kom je in de oudste winkelstraat van Nederland, De Lange Hezelstraat.

Tenslotte kom ik op de Waalkade uit mijn jeugd, maar zoals het zo vaak gaat beantwoordt het huidige beeld niet aan de herinnering van vroeger. De Waalkade is jaren geleden al op de schop gegaan en is er een metalen damwand geslagen. De keien direct aan het water waar je vroeger over kon lopen, die zijn er op een klein stukje na niet meer. De Waalbrug waaronder wij vroeger ravotten uiteraard nog wel.

Het zal duidelijk zijn, dat ik betreffende Nijmegen chauvinistische gevoelens heb.

In het verleden schreef ik al eens onderstaande senryu

------------------------------------------------------------------

aan de Waalkade

stroomt het water uit mijn jeugd

steeds sneller voorbij

------------------------------------------------------------------

jeer

Wandelen in Venetië 3

2011-11-24T00:05:00.006+01:00

Onze volgende wandeling in Venetië gaat niet specifiek door een bepaalde wijk, maar vindt in hoofdzaak plaats langs en rond het Canal Grande, de slagader van Venetië.

Eigenlijk was dit onze eerste wandeling, de eerste kennismaking met Venetië, zoals vele toeristen beginnen ook wij aan de Piazzale Roma, alwaar het busstation is.

Vanaf het plein lopen we naar de oever van het Canal Grande

Hier zien we de Ponte di Calatrava een moderne brug, die op 11 september 2008 geopend werd. Onder de brug is een rails gemonteerd, waarlangs een gondel mensen met een beperking naar de overkant kan brengen. Aan de andere kant van het water ligt het treinstation Santa Lucia van Venetië, hier kom een ander groot deel van de toeristen aan.

De eerste souvenirstandjes dienen zich al snel aan met typisch Venetiaanse producten, de maskers in alle soorten en maten. Maskers, die o.a. tijdens het carnaval van Venetië, een 12 dagen durend feest gedragen worden.

25 meter verder langs dezelfde muur deze beeltenis met offerblok voor de armen.

Ook in Venetië is er natuurlijk medische hulp nodig.

Aan de overkant van het water vlak naast het station een blik op de Santa Maria di Nazaretta kerk, die de Scalzi kerk genoemd wordt, naar de eigenaars de carmelieten Scalzi.

Even verder ligt weer een brug over het kanaal de Ponte Scalzi, hieronder een impressie vanaf deze brug op het druk bevaren Canal Grande.

Op de foto hierboven zie je de koepel van de San Geremia e Lucia kerk. Het is geen aantrekkelijke kerk, maar desondanks één van de meest bezochte kerken van Venetië. Deze kerk is toegewijd aan zowel de profeet Jeremias, die de ondergang van Jeruzalem profeteerde, als aan St.Lucia.

St. Lucia was zo zedig, dat zij zichzelf de ogen uitstak, nadat een bewonderaar zich uitgesproken had over haar mooie ogen. Zij is nu de beschermheilige van de slechtzienden. Hieronder een foto van de achterkant van deze kerk.

Natuurlijk moet ook het huisvuil en ander afval opgehaald worden.

De kade, de Fondamenta di San Simeon Piccolo houdt op dus gaan we hier de "wijk" in. Even verderop treffen we een opmerkelijke deur aan met een bijzondere tekst.

Het is " La porta del poeta " oftewel " De deur van de dichter "

Ik heb een Italiaanse kennis om een vertaling van deze tekst gevraagd en heb er zelf met behulp van deze vertaling een meer "eigen" interpretatie aangegeven.

Het gedicht is van de Italiaanse dichter Mimmo Raia.

De deur van de dichter

Zoen

Verovering van lippen, een stilzwijgende confrontatie

Ademnood uit angst voor dit spannend verbond

Pupillen, die zich overgeven aan vruchtbare tranen,

vochtig stromend tussen trillende wimpers.

Dan komen we op een stoepje, dat er niet erg appetijtelijk uitziet.....,

maar dan blijken er in de boom erboven aan de andere kant van de muur de (over)rijpe vruchten van de vijgenboom te hangen.

Vervolgens belanden we toch in een wat drukker deel van de wijk, in een winkelstraat waar toch ook weer van alles te beleven valt.

Hieronder een foto van de opmerkelijke façade van Casa Martini, een klein charmant boutique hotel met kamers in diverse stijlen van 18de-eeuws Venetiaans, Provençaals tot 19de-eeuws Toscaans en eigentijds modern.

Italië staat ook bekend om zijn modieuze winkeltjes en de keuze is reuze!

In zo'n drukke winkelstraat heb je ook nog wel aardige doorkijkjes en zie je ook dat er nog mensen wonen en leven, hoewel de laatste neemt best wel een groot risico.

Tenslotte nog twee zaken waar je in Venetië (Italië) niet om heen kunt.

Ten eerste! O solémio, de gondeliers

en als allerlaatste natuurlijk Pinokkio

Ik schreef in het verleden al eens onderstaande senryu over Pinokkio.

-------------------------------------------

met beitel en guts

creëert hij een lefgozer

de poppenmaker

-------------------------------------------

© jeer 2011

Tot de volgende wandeling!

Winterslaap

2011-11-16T00:10:00.000+01:00

Alvorens over te gaan naar wandeling 3 in Venetië, het volgende.
Het jaar 2009 werd uitgeroepen tot het jaar van de egel. Ik plaatste toen dit egeltje op mijn toenmalige weblog (haikusenryu.weblog.nl) bij weblog.nl, het was een egeltje gemaakt van een klein boekje.

Het egeltje deed toen dienst als houder voor het menukaartje van het afscheidsdiner tijdens onze Zonnebloem-vakantieweek en werd door vrijwilligers gemaakt.

Door het warme najaarsweer zijn de echte egels vaak nog niet in winterslaap gegaan en afgelopen week scharrelde er dan ook eentje rond in mijn tuin

Hij deed zich tegoed aan stukjes brood, die de vogels hadden laten vallen.

Tenslotte heb ik ook nog een egeltje in huis, dat ik ooit eens cadeau kreeg van iemand. Net als de eerste komt deze zeker de winter wel door en nu maar hopen dat dit het echte egeltje ook gaat lukken.

jeer

Wandelen in Venetië 2

2011-11-09T00:03:00.000+01:00

Onze volgende wandeling gaat door de achterafstraten van de wijk Cannaregio en een groot deel van deze wandeling blijft ver van de grote massa.

Het was onze laatste dag in Venetië-stad, de vorige dag waren we op het eiland Murano.

We zijn onze wandeling gestart bij de Rialtobrug, de beroemste brug van Venetië, deze brug is het middelpunt van de Rialtobuurt, waarna de brug vernoemd is. De Rialto, wat hoge oever betekent, was een van de eerste bewoonde plaatsen in de lagune. Hier zijn ook de vismarkt en groenten- en fruitmarkt.

Vanaf de Rialtomarkt zijn wij naar de Fondamenta Nuove gelopen. Vanaf deze kade heb je zicht op de begraafplaats van Venetië, die gelegen is op het eilandje San Michele. De begraafplaats werd in 1807 in de Napoleontische tijd gebouwd, begraven in de stad werd toen verboden. Hier ligt o.a. de componist Igor Stravinsky begraven.

Ook werden we hier verrast door het enige toevallige regenbuitje tijdens ons zesdaagse verblijf in Venetië.

Nog snel voor de bui een doorkijkje op de Rio dei Gesuiti.

Tijdens het regenbuitje hebben we even geschuild in de jezuïetenkerk Santa Maria Assunta, genaamd de Gesuiti, die gelegen is aan de Campo dei Gesuiti.

Zoals gezegd in het begin van dit logje, waren hier weinig toeristen, behalve natuurlijk net die drie hierboven toen ik de foto nam.

Verder kwam je bijna geen hond tegen nou ja vooruit deze dan hoog en droog.

Even later komen we bij de Nuova Scuola Grande oftewel de Santa Maria della Misericordia, een van oorsprong abdijkerk, die tegenwoordig dienst doet als centrum van kunst en restauratie. Er loopt op dat moment een expositie van Pietas van Jan Fabre.

Tenslotte komen we op de Campo Ghetto Nuovo. Het getto van Venetië was het eerste Joodse getto ter wereld en bestaat sinds 1516 en behelst een eigen eiland in de wijk Cannaregio. De eerste Joden kwamen aan het eind van de 14e-eeuw naar Venetië en vestigden zich in dit deel van Cannaregio waar een metaalgieterij (geto) stond, waar de naam getto aan ontleend is. De poorten van het getto waren tussen zonsondergang en zonsopgang gesloten en de artsen waren de enigen, die 's nachts uit het getto mochten. Het was Napoleon, die in 1797 de poorten liet slopen en in 1866 kreeg de Joodse bevolking dezelfde rechten als de rest van de Venetianen.

Aan de campo ligt de kunstgalerie Melori & Rosenberg waar een werk hing van Gianni D' Este Widmann, genaamd Ghetto Novissimo, dat de deportatie van de Joden uit de wijk voorstelt tijdens de tweede wereldoorlog.

Op de campo vind je ook de gedenktekens ter nagedachtenis aan de Holocaust.

Tenslotte vind je er ook nog de enige koshere residentie van Venetië.

Tot de volgende wandeling.

jeer

Haiku van de maand november

2011-11-05T13:02:00.000+01:00

Haiku/senryu van de maand November

-------------------------------------------------------------

herfst wacht op winter

een natuurlijke schijndood

vol kleurschakering

-------------------------------------------------------------

jeer

Stapelweken

2011-11-01T10:53:00.002+01:00

Zomaar even dit tussen twee Venetië wandelingen door.
De middenstand heeft met enige regelmaat de zogenaamde stapelweken, maar nu hebben die Stapelweken ook een heel andere betekenis gekregen, getuige het nieuws van afgelopen weken.
In een andere context schreef ik in het verleden al eens onderstaande senryu.
Toch denk ik dat het ook toepasselijk is op onze hoogleraar.

-----------------------------------------------------

jouw berg aan woorden

vormt hopen loze zinnen

ik word stapelgek

-----------------------------------------------------

jeer

Wandelen in Venetië 1

2011-10-24T22:54:00.007+02:00

Volgens onze ANWB navigator wandelgids is Venetië klein genoeg om te voet te verkennen. Deze gids beschrijft vijf wandelingen door de meest interessante delen van de stad, plus een wandeling op het eiland Murano. Aangezien wij niet vies zijn van een stukje lopen, hebben wij dus het merendeel te voet gedaan.
Hieronder onze wandeling op het eiland Murano, dat vooral bekend is om zijn glasblazerijen.
We nemen vanaf de Piazzale Roma de vaporetta lijn 42 naar de aanlegsteiger Colonna op Murano. De vaporetta is een gemotoriseerde boot, die het openbaar vervoer in Venetië verzorgd.
Daar aangekomen worden we door een driftig gebarende Italiaan direct richting glasfabriek gedirigeerd. Achteraf blijkt echter dat deze route niet in onze wandeling is opgenomen. We bezochten daar een glasblazerij, maar hier mocht je geen foto's maken met flits. Ik vermoed, dat deze glasblazerij niet tot één van de drie bekendste en meest innovatieve bedrijven van Murano behoorde, zijnde Barovier e Toso, Carlo Moretti en Venini.
In 1291 werden alle glasblazers gedwongen om uit Venetië naar Murano te verhuizen, vanwege de brandveiligheid. (zie Wikipedia)

Natuurlijk is er ook een souvenirtje meegegaan.

We hebben vanaf Murano een vergezicht op Venetië

en de granaatappelboom draagt vrucht.

Op de oude muur van een gesloten glasblazerij deze Maria afbeelding

Na dit uitstapje gaan we verder op onze route via de wandelgids en volgen de Fondamenta dei Vetrai, hieraan liggen de woonhuizen van de eigenaars van de glasbedrijven inclusief opslagplaatsen en de glasblazerijen, verder zijn er nu de showrooms met modern Muranoglas.

Op de kade komen we onderstaande glassculptuur tegen.

Verder zien we ook hoe hier de post en pakketdienst werkt.

Hieronder op een muur een mozaïek van een haan met een slang in zijn bek en een vos op zijn rug, als een soort wapenschild, dat symbool staat voor waakzaamheid, scherpzinnigheid en voorzichtigheid, de vos is wel moeilijk te zien.

We lopen verder over de Fondamenta dei Vetrai langs de vele winkeltjes met allerhande glaskunst, richting een volgend glassculptuur.

Hier tegenover ligt één van de twee functionerende kerken van Murano, de San Pietro Martini en omdat ik er met mijn neus bovenop sta kan ik er geen foto van maken. De andere kerk de Santa Maria E Donato komt een stukje verderop aan bod.

We gaan verder naar de Ponte Vivarini, hier ligt een van de beste werkende "fornaci", glasblazerijen, maar die was helaas op de dag dat wij er waren gesloten.

In de vitrines van het gebouw waren nog wel wat kunstwerken te zien.

Naast het gebouw ligt een 15e eeuws palazzo, dat in de 19e eeuw gerestaureerd is, maar heeft nog altijd een paar prachtige ramen en Venetiaans-Byzantijnse versieringen uit de twaalfde en dertiende eeuw. Jammer dat er een opstapplaats van de boot voor ligt.

We gaan de brug over het Canale Grande di Murano over en volgen de Fondamenta Cavour en het is natuurlijk niet vreemd, dat je op een "glaseiland" ook religieuze

afbeeldingen van glas in het straatbeeld tegenkomt.

Nog even een foto van wat er nog meer over water vervoerd wordt en dan op weg naar de tweede nog functionerende kerk, de Santa Maria E Donato.

De Santa Maria E Donato is de grootste architectonische schat van Murano, het is een prachtige 12e-eeuwse basiliek met een uitwendige apsis in de typische Venetiaanse-Byzantijnse stijl en een marmeren mozaïek vloer.

Tenslotte een inkijkje in het alledaagse niet toeristische leven op Murano op het eenvoudige Campo San Bernardo, een campo met bankjes en bomen en enkele andere dagelijkse tafereeltjes.

Dan stappen wij bij de vaporettahalte Faro weer op de boot terug naar het min of meer "vaste" land van Venetië stad. Volgende keer wandelen wij een andere route.

jeer

Kunst in 't Hart 2011 zit er weer op!

2011-10-17T21:08:00.013+02:00

De manifestatie "Kunst in 't Hart" 2011 is weer voorbij.

Afgelopen zaterdag heb ik mijn bijdrage, twee senryu en een kort ander gedicht voorgedragen.

Het thema van dit jaar was, zoals gezegd in een eerdere bijdrage: "Onze wereld in mijn handen"

Foto genomen in de mergelgrotten van Maastricht

Senryu 1

--------------------------------------

een dubbel gevoel

de wereld in mijn handen

best wel veel gevraagd

--------------------------------------

Foto van de expositie Wolkendeken van Jan de Reus in het museum Jan Cunen te Oss

Mijn tweede bijdrage was een kort gedicht met de titel:

Deze wereld is ook mijn wereld.

Onze wereld in mijn handen

maar wat kan een mens

werkelijk dragen

een hoopje aarde slechts

een stuk brood

een paar slokken water

zijn geliefden op handen

een lot uit de loterij

zijn eigen lot

de wereld in een notendop

maar

deze wereld is ook mijn wereld

wat als het leven

louter door het lot wordt bepaald

als aarde, water, brood

een beetje geluk ontbreken

moeten wij dan de ander niet

in onze overvloed laten delen

Senryu 2

--------------------------------------

doe naar vermogen

schenk een ieder wat geluk

het is een begin

--------------------------------------

jeer

Brug der geliefden

2011-10-10T18:56:00.003+02:00

Hieronder een kopie van mijn één na laatste en mijn laatste logje op weblog.nl , om de draad van mijn voorbije vakantie weer op te pakken, plaats ik ze hier nog maar een keer.
Logje 13 augustus 2011
Beste mensen, zoals jullie zien zit mijn vakantie er weer op.
Op verzoek van onze medeblogster Geesje, hieronder twee raadselachtig plaatjes, waar je uit op zou kunnen maken waar ik o.a. geweest ben. (Tip) Er bestaat een academische brug tussen beide plaatjes!!!
De komende dagen zal ik eerst weer in een dagelijks ritme moeten komen en zal ik alles moeten ordenen om er later een paar logjes aan te wijden.
Ik ben benieuwd of jullie in de goede richting denken, maar een enkeling weet het al.

Logje van 22 augustus 2011
Eerst nog even de oplossing van mijn vorig logje, betreffende de twee "raadselachtige" foto's.
Es met Zwitserland kwam jij een beetje in de richting en op de een of andere manier zou Klaproos er ook mee te maken kunnen hebben. Geesje helaas in Groningen was het echt niet, maar misschien kun je daar zoiets in gang zetten. Aline en Christiene aan jullie laat ik het ook graag weten, maar Yvonne zat er naar mijn idee toch wel het dichtste bij.
De brug tussen de twee foto's is de liefde, veel verliefde stellen beloven elkaar eeuwig trouw door middel van een hangslotje, dat over heel de wereld aan bruggen wordt vastgeketend en waarbij de sleutel in het water verdwijnt. Gegoogled op brug-hangslot-liefde kom je al snel in Italië uit en waar in Italië vind je de meest romantische plaats voor verliefde stellen, natuurlijk in Venetië. Wanneer je dan nog eens googled op bruggen in Venetië, dan kom je zeker ook de Ponte dell' Accademia tegen (zie tip).
De hangsloten hangen met name dan ook aan deze brug.

Verder bestaat er ook nog een relatie tussen het (glazen) hoofd en Venetië als glasstad, maar daarover later meer.

Onze eerste kennismaking met Venetië was overigens op een andere brug. Wij verbleven in Mestre op het vaste land en gingen met de bus over de Via della Liberta via de Ponte Della Liberta, een ritje van circa 10 km naar Venetië. Op de eerste brug richting centrum troffen wij een raadselachtig plaatje aan, dat tegen de afrastering gemonteerd was.

Bij het zien van dit eerste plaatje was het ons niet meteen duidelijk wat het was, maar het volgende plaatje gaf direct meer duidelijkheid.

"Opgeruimd (opgeplakt) staat netter."

Een aantal van jullie heeft dit dus al gelezen op weblog.nl en er daar een reactie opgegeven

jeer

Haiku van de maand oktober

2011-10-04T11:44:00.006+02:00

Haiku van de maand oktober

-------------------------------------------------------

een herfstblad laat los

heel even blijft het zweven

volmaakt stilleven

-------------------------------------------------------

jeer

Kunst in 't Hart 2011

2011-10-02T21:13:00.004+02:00

Doordat mijn Haikusenryu weblog er door de migratie van Weblog.nl al zes weken uit ligt, heb ik mijn weblog hier voorlopig maar weer opgepakt.

Vorige week is in Oss de negende editie van Kunst in 't Hart van start gegaan.

Het thema dit jaar is: "Onze wereld in mijn handen"

Hieronder een eerste impressie van het werk van één van de 54 deelnemende kunstenaars.

Het is een werk van Pierre van Hemert met de titel: "Onze wereld in mijn handen"

Dit werk roept bij mij een beeld op van onze wereld als een soort bal masqué, Pierre noemt dit werk zelf een "fantasma", waarin de vredesduif, symbool van vrede en geluk ten tonele verschijnt.

Hij vraagt zichzelf echter wel af of het werkelijkheid is of een utopie is.

Verder nog een citaat uit zijn begeleidende tekst:

"De sleutel tot geluk hangt aan een zijden draadje,

dat ik koester als een veer, die wegwaait op de vleugels van de wind.

Kaarten van het leven worden hier geschud

tromgeroffel en palet, een joker wordt er ingezet.

Breekbaar als een ei, zo leven wij."

Naast de beeldend kunstenaars zijn er ook deze keer weer dertien dichters te beluisteren, zij hebben ieder twee of drie gedichten geschreven aan de hand van hetzelfde thema.

Mijn bijdrage bestaat dit jaar uit twee senryu en een wat langer gedicht, die ik in een later stadium hier zal publiceren.

De manifestatie is de komende twee weekenden op zaterdag en zondag te bewonderen.

Openingstijden van 14.00 u - 17.00 u.

Voordracht poëzie: op zaterdagen om 15.00 u en op zondagen om 14.30 u en om 16.00 u.

Adres: Heilig Hartkerk Kromstraat 107 Oss

jeer

Vakantie 2011 voorbij

2011-08-13T19:29:00.006+02:00

Beste mensen, zoals jullie zien zit mijn vakantie er weer op.
Op verzoek van onze medeblogster Geesje, hieronder twee raadselachtig plaatjes, waar je uit op zou kunnen maken waar ik o.a. geweest ben. (Tip) Er bestaat een academische brug tussen beide plaatjes!!!
De komende dagen zal ik eerst weer in een dagelijks ritme moeten komen en zal ik alles moeten ordenen om er later een paar logjes aan te wijden.
Ik ben benieuwd of jullie in de goede richting denken, maar een enkeling weet het al.

Tot later jeer!

Aan het lijntje gehouden!

2011-07-16T23:10:00.025+02:00

Onze medeblogger Plato heeft op zijn weblog weer eens een nieuw idee gelanceerd onder het motto "Uitdagingen".
Hij nodigt zijn lezers uit tot het schrijven van een pakkende tekst bij een thema en het thema van zijn eerste uitdaging is: het schrijven van een epitaaf (grafschrift) op een mobiele beller.
Hoewel ik zelf weinig met mobiel bellen heb of misschien juist wel daardoor heb ik ook een poging gewaagd.
Verder wens ik eenieder een fijne vakantie toe de komende weken, want zelf zal ik hier weinig aanwezig zijn.

jeer

Mijn eigen huismerel

2011-07-07T22:16:00.006+02:00

Mijn eigen huismerel heeft er duidelijke zin in, mede door het goede weer broedt ze dit seizoen al voor de derde keer. De vorige twee broedsels bestonden uit vier en vijf eitjes, maar deze keer heeft ze er zelfs zes.

De laatste dagen doet ze haar uiterste best om de eitjes warm te houden.

——————————————————–

dat wordt straks dringen

"hooplijk" komen ze eruit

zes jonge merels

——————————————————–

Gelukkig is de natuur na de droogte al weer goed hersteld en is er nu volop voedsel, onder andere in de vorm van deze lijsterbessen, waar in ieder geval de oudere merels zich te goed aan doen.

Tijdens het maken van dit logje kwamen de eerste mereltjes uit hun ei.

Nog eens een uur later

jeer

Jonge meester in het spoor van de oude Meester!

2011-06-25T12:04:00.001+02:00

Vandaag 25 juni start de solo-expositie met schilderijen en tekeningen van kunstenaar Rick Duijs in het tiende eeuwse kerkje te Velp bij Grave. De officiële opening vindt morgen, zondag 26 juni om 14.00 uur plaats en de expositie loopt tot en met 10 juli 2011.

Rick heeft mij gevraagd om bij een aantal van zijn werken een senryu te schrijven, waaruit hij er dan één zou kiezen om die dan samen met zijn werk te presenteren bij de opening op 26 juni.
In het verleden had ik al eerder in het kader van Kunst in 't Hart bij één van zijn werken een senryu geschreven.
Hieronder één van zijn werken, dat ook op de expositie te zien is en waar ik ook een senryu bij schreef, maar niet gekozen is voor de opening van de expositie. De uitgekozen senryu met het werk van Rick zal ik na de officiële opening als update toevoegen.

------------------------------------------------

verse aardbeien

hmmm ..... kan het haast niet laten

let op, is nog nat

------------------------------------------------

"Hieronder update met de titel "Venus", geschilderd op paneel (45x60 cm) "

---------------------------------------------------

drang getransformeerd

tot ingetogen liefde

schept beeld van schoonheid

---------------------------------------------------

Tenslotte nog wat informatie over Rick Duijs zelf en de openingstijden van de expositie.

Openingstijden en adres:

In de periode van 25 juni 2011 t/m 10 juli 2011 op zaterdagen en zondagen van 11.00 tot 17.00 uur in het Kerkje van Velp Pastoor Loefsweg 1 te Velp (Grave).

Voor informatie zie: www.rickduijs.nl

jeer

Communicatie! Zo kan (kon) het ook.

2011-06-14T22:52:00.001+02:00

Jaren geleden ging ik samen met mijn vrouw onaangekondigd op familiebezoek. Het tijdperk van de meest moderne communicatiemiddelen had nog maar nauwelijks zijn intrede gedaan.In ieder geval was ik daar nog niet mee uitgerust.
Gelukkig was er materiaal genoeg voorhanden om een boodschap achter te laten.

Mijn zwager kon uit de initialen op het appeltje opmaken dat wij er geweest waren en stuurde toen deze foto op via email.

Voorbije week waren wij met z'n vieren echter hier.

Modern en oud naast elkaar.

Het was de schilder Jan Van Imschoot die de volgende muurschilderingen heeft gemaakt (zie hieronder).

Onderstaand detail geeft de "Mammelokker" weer. Het is de afbeelding van het reliëf op een annex van de Lakenhal. De Mammelokker vertelt het verhaal van een oude man, die tot de hongerdood veroordeeld was, maar toch niet dood ging. Het was zijn dochter, die toestemming had om hem dagelijks te bezoeken, die hem stiekem borstvoeding gaf en hem zo in leven hield. De bewaking, die er aanvankelijk niets van begreep, betrapte de vrouw en uit compassie werd de man toen vrij gelaten.
De Mammelokker is eigenlijk een Gentse versie van de Romeinse legende van Cimon en Pero en beschrijft in feite tegelijkertijd twee werken van de Zeven werken van Barmhartigheid n.l.: het voeden van de hongerigen en het bezoeken van gevangenen.

Hieronder een voorstelling op de muur van het "Klein Begijnhof", dat in 1235 werd gesticht en heden één van de best bewaarde en meest sfeervolle begijnhoven is van voor de Franse Revolutie.

jeer

Waar werd oprechter trouw!

2011-05-31T22:36:00.002+02:00

Hierbij wil ik nog even terugkomen op mijn vorig logje "In vuur en vlam".
Het is niet wat sommigen van jullie dachten, maar enig verband is er toch wel.
De foto had ik nu eenmaal gemaakt en ik wilde er een min of meer passende senryu bij maken.
Wellicht schept het onderstaande gedicht van "Joost van den Vondel" meer duidelijkheid.

Waar werd oprechter trouw

Dan tussen man en vrouw
Ter wereld ooit gevonden?
Twee zielen, gloeiende aaneen gesmeed
Of vast geschakeld en verbonden
In lief en leed.

De band die 't harte bindt
Der moeder aan een kind,
Gebaard met wee en smarte,
Aan hare borst met melk gevoed,
Zo lang gedragen onder 't harte,
Verbindt het bloed.

Nog sterker bindt de band
Van 't paar, door hand aan hand
Verknocht, om niet te scheiden,
Nadat ze jarenlang gepaard
Een kuis en vreedzaam leven leidden,
Gelijk van aard.

Waar zo de liefde viel,
Smolt liefde ziel met ziel
En hart met hart tegader.
Die liefde is sterker dan de dood.
Geen liefde komt Gods liefde nader
Noch is zo groot.

Joost van den Vondel (1587-1679)

Na veertig jaar lijkt mij trouw een betere omschrijving dan verliefdheid, desondanks kan ik mij goed vinden in voorgaande senryu.

Wij waren er even tussenuit met ons uitgevlogen kroost.

jeer

In vuur en vlam

2011-05-18T11:13:00.005+02:00

Hart in vuur en vlam

Ik ben er even niet!

jeer

M&M

2011-05-08T21:40:00.000+02:00

Wanneer ik achter mijn pc zit zie ik vaak in mijn ooghoek de mussen en merels op mijn stoep zich tegoed doen aan de broodkruimels, die ik daar vrijwel dagelijks deponeer.
Onlangs echter zag ik regelmatig iets voorbij flitsen, het bleek een piepklein muisje te zijn, dat zijn onderkomen had onder een paar houten bloembakken.
Dit muisje probeerde met een flitsende actie ook een kruimeltje mee te pakken.
Het schouwspel leverde deze twee plaatjes en senryu op.

-------------------------------------------

mussen die muizen

wat de mussen niet muizen

muizen de muizen

-------------------------------------------

jeer