Thuiskomen in Maastricht (2)

Toen we enkele weken geleden een korte vakantie in Zuid-Limburg  hadden, bezochten we natuurlijk ook Maastricht.
Zoals ik al in mijn vorig logje "Thuiskomen in Maastricht (1)" vermeldde, kom ik nu terug op ons bezoek aan het Museum aan het Vrijthof.
Hier loopt momenteel de expositie van de Maastrichtse kunstenaar Chrit Rousseau, hij exposeert hier nog tot en met 31 augustus 2016. Hij doet dit in samenwerking met de dichter/schrijver Frans Budé, die toepasselijke poëzie bij zijn werken heeft geschreven.   
Chrit Rousseau is geboren en getogen in Maastricht en heeft talloze inspirerende reizen gemaakt over de hele wereld. 
Zo bezocht hij o.a. Brazilië, Mexico, Tibet, Libië, Wit-Rusland, India, Kenia en ook vele landen in Europa.
Hij legde in deze verre oorden de meest indrukwekkende taferelen in veelal kleurrijke schilderijen vast, hetgeen hij dikwijls onder de gewone lokale bevolking tegenkwam. Hij schilderde hun cultuur, werkzaamheden en dagelijkse leefomstandigheden.
Hieronder een kleine selectie uit de geëxposeerde werken, te beginnen met het schilderij uit mijn vorig logje, waar het gedicht van Frans Budé bij staat.

"Cadeau voor de dokter"

Als tweede een schilderij waarop de "Vissers van Nazaré" met een vissersboot.

idem in detail

Hieronder een schilderij met een kudde Yaks

Kamelenkaravaan in Libië

Blinde vrouw met gedicht van Frans Budé

Wankelend in een duisternis, die mij omknelt, weet ik

dat het licht in mijn ogen nooit terug zal keren.

Ik tast de aarde af onder mijn voeten, zoek steun bij

mijn dunne stok die zich naar de hemel richt, voel

de poriën onder mijn zolen, de scherpte van het zand.

Geschuifel van slangen hoor ik op mijn weg, ongedierte

dat zich een weg baant, stof dat opwaait uit verschroeid

gras. Alsof ik inga tot het niets, zo wacht ik hier,

zie niet hoe de tijd de avond vangt, wolken kringelen

om de maan, hem liefdevol behoeden voor een val.

Men zegt mij hoe snel de jongens groeien, voorgoed

onzichtbaar blijven zonder te weten waarom.

Hierboven kleurrijk schilderij met papaver en als laatste een afbeelding met een naaktmodel.

Uiteraard is er nog veel meer werk te zien van Chrit Rousseau met en zonder gedichten van Frans Budé. Als je deze maand nog in Maastricht komt, is een bezoek aan deze expositie zeker de moeite waard.
Tijdens onze vakantie brachten we ook nog een bezoek aan Aken en bezochten er natuurlijk de prachtige dom. Over Aken schreef ik in een ander verband al eens iets in een logje, maar hieronder dan toch nog één fotootje. 

jeer   

Boekenweek "Was ich noch zu sagen hätte" deel 2

De Duitse gedichtenmiddag bij boekhandel Derijks in Oss was zeer geslaagd. 
In drie sessies hebben zeven dichters uit Oss en omgeving een gevarieerd programma aan Duitse gedichten gepresenteerd. 
Een aantal gedichten werden zowel in het Duits als het Nederlands voorgedragen.
Mijn bijdrage bestond uit een aantal meer serieuze en een aantal meer frivole gedichten. Twee daarvan heb ik reeds geplaatst in mijn vorig logje.
Hieronder nog een kort grappig gedicht van Christian Morgenstern met de titel:

Die Trichter

Zwei Trichter wandeln durch die Nacht.

Durch ihres Rumpfs verengten Schacht

fliesst weiszes Mondlicht

still und heiter

auf ihren 

Waldweg

u.s.

w.

Verder heb ik ook een gedicht van Rainer Maria Rilke (1875-1926) voorgedragen, zowel in het Duits als in een eigen vrije vertaling in het Nederlands.

Het gedicht draagt in het Duits de titel "Liebes-Lied".

Liebes - Lied

Wie soll ich meine Seele halten, dass

sie nicht an deine rürht? Wie soll ich sie

hinheben über dich zu andern Dingen?

Ach gerne möcht ich sie bei irgendwas

Verlorenem im Dunkel unterbringen

an einer fremden stille Stelle, die

nicht weiterschwingt, wenn deine Tiefen schwingen.

Doch alles, was uns anrürht, dich und mich,

nimmt uns zusammen wie ein Bogenstrich,

der aus zwei Saiten eine Stimme zieht.

Auf welches Instrument sind wir gespannt?

Und welcher Geiger hat uns in der Hand?

O süszes Lied.

Dierbaar Lied

Hoe moet ik mijn ziel behoeden, opdat

zij niet door die van jou wordt beroerd? Hoe moet ik haar

van jou losweken op zoek naar een andere invulling?

Ja graag zou ik haar ergens

in een verloren donker hoekje opbergen

op een onbekende stille plek, waar

geen resonantie is met jouw diepste vibraties.

Echter alles, wat ons aangaat, jou en mij, verenigt ons,

zoals één streek van de strijkstok over twee snaren, één klank 

                                                                                    voortbrengt.

Op welk instrument wordt ons leven vertolkt?

Welke muzikant bepaalt de melodie?

O zo teder lied.

Ter afsluiting van deze geslaagde middag werden alle deelnemers aangenaam verrast door boekhandel Derijks met het boekenweekgeschenk "Broer" van Esther Gerritsen en een fraaie boekenbon.

jeer 

Boekenweek "Was ich noch zu sagen hätte" deel 1

Deze week van 12 t/m 20 maart is het Boekenweek.
Het thema is dit jaar Duitsland, onder het motto: 
"Was ich noch zu sagen hätte"

link

Ook in Oss wordt hier uitgebreid aandacht aan besteed.
Boekhandel Derijks in Oss en het Poëzie Podium Oss (PPO) organiseren gezamenlijk op zaterdag 19 maart een poëziemiddag.
Het is de bedoeling dat er door dichters uit de streek, Duitstalige gedichten en of vertalingen hiervan voorgedragen gaan worden, maar er kan ook eigen werk gepresenteerd worden.
Zelf zal ik hier ook aan meedoen met een tiental gedichten van diverse dichters, zoals Lessing, Goethe, Heine, Morgenstern, Puschkin, Rilke en Castelli. De laatste drie zijn dan wel geen Duitsers, maar Rilke en Castelli schreven wel in het Duits, terwijl ik van Puschkin een Duitse vertaling heb, die ik ook al eens op mijn weblog heb geplaatst. 
De presentaties zullen tussen 15.00 - 17.00 uur plaatsvinden. 
Hieronder twee korte gedichten, het eerste "Auf einen Brand zu" van Gotthold Ephraim Lessing en het tweede "Ein Schnupfen" van Christian Morgenstern.

Auf einen Brand zu

Ein Hurenhaus geriet um Mitternacht in Brand.

Schnell sprang, zum Löschen oder Retten,

Ein Dutzend Mönche von den Betten.

Wo waren die? Sie waren - - bei der Hand.

Ein Hurenhaus geriet in Brand. 

Der Schnupfen

Ein Schnupfen hockt auf der Terasse,

auf daß er sich ein Opfer fasse -

und stürzt alsbald mit großem Grimm

auf einen Menschen namens Schrimm.

Paul Schrimm erwidert prompt: "Pitschü!"

und hat ihn drauf bis Montag früh.

jeer 

Vakantie in Leeuwarden (Gedachte van deze week 34 + 35)

Onze vakantie zit er weer op, we hebben niet één lange vakantie gehad, maar verschillende korte uitstapjes.
Zo waren wij  in het begin van onze vakantie drie dagen in Leeuwarden.
Leeuwarden is uitgeroepen tot Europese Culturele Hoofdstad 2018.
Wij waren nog nooit in Leeuwarden geweest, maar zijn aangenaam verrast, deze uitverkiezing lijkt ons dan ook een meer dan terechte keuze.
Het is aangenaam vertoeven in een stad met talrijke grachten, schitterende historische gebouwen, knusse winkelstraatjes en terrassen, met fraaie groenvoorzieningen en diverse musea.
Een fraai pand aan de gracht is de voormalige gevangenis, de "Blokhuispoort". Het is o.a. bekend van de "Overval", een van de meest spectaculaire bevrijdingsacties van gevangen verzetslieden tijdens de Tweede Wereldoorlog.
Ook Aage M. zat hier gevangen. Tegenwoordig is het ingericht als cultuurcentrum. De cellen zijn verhuurd aan kleine ondernemers, zoals kunstenaars, ICT-ers, adviseurs, etc. Je kunt er nu vrijelijk in en uit.

Het oude postkantoor en de oude apotheek.

Hieronder het knusse winkelstraatje  Kleine Kerkstraat, in 2010 uitgeroepen tot leukste winkelstraat van Nederland.

Het standbeeld van Mata Hari

De Grote of Jacobijnerkerk met een wel heel modern altaar, geheel van glas en verrijdbaar. Tegenover de kerk staat het Joods monument

Op diverse plaatsen in de stad  liggen plaquettes met een gedicht erop, hieronder een gedicht van Remco Ekkers met de titel :

 "Eerste woord"

We bezochten ook het Fries Museum, een museum dat gaat over de Friezen en Friesland, een eigenzinnig stukje buitenland in Nederland.
Tot de tweede wereldoorlog heeft Friesland een bloeiende Joodse gemeenschap. Zuivelfabriek Freia uit Veenwouden produceerde koosjere kaas, die voorzien was met het onderstaande stempel, dat in het museum te zien is.
Veel steden in Friesland sloegen in de zestiende en zeventiende eeuw een eigen munt, die men in een stokbeurs gescheiden kon bewaren.

Verreweg de meeste tijd brachten wij door in de Princessehof met het daarin gevestigde Keramiek Museum.
Naast o.a. een grote collectie archeologische potten, Chinees porselein, Art-nouveau, Fries aardewerk, kunst en design, bezit het museum de belangrijkste collectie Martavanen (magische potten) in de westerse wereld. Voor uitleg zie foto.

Potten om in te bewaren!
In de landen rondom de Middellandse Zee, zoals Spanje, Portugal en Griekenland werd in deze potten water, wijn, honing, graan en olijfolie opgeslagen. 

In de tuin van het Keramiek museum staat dit  monumentale beeld van de kunstenaar Hans van Bentem met de titel E.V.E. 

(Erotics Versus Evil)

De Princessehof heeft overigens zijn naam te danken aan prinses Maria Louise van Hessen-Kassel die van 1731 tot 1765 in het stadspaleis woonde. Zij was de weduwe van stadhouder Johan Willem Friso, prins van Oranje-Nassau. Zij werd door de Friezen liefkozend Marijke Meu (tante Marijke) genoemd.
Hieronder de Nassau-kamer, de eetkamer van de prinses, deze zorgvuldig gerestaureerde eetkamer werd in 2003 geopend door de toenmalige kroonprins Willem-Alexander en prinses Maxima.
Het verhaal gaat, dat in de winter van 1742 prinses Maria Louise hier de eerste, door haar tuinman in Nederland, geteelde aardappels gegeten zou hebben. De aardappel zou later een belangrijk exportartikel van Friesland worden.

Deze aardappel heeft misschien nog iets van "blauw bloed" in zich, maar hij is toch niet meer echt koninklijk te noemen.

Het museum heeft nog veel meer te bieden evenals de stad Leeuwarden zelf en een bezoek aan Leeuwarden is zeer zeker de moeite waard. 

jeer 

Kunst en antiek (Gedachte van deze week 23 + 24)

Afgelopen april was er in het Autotron te Rosmalen voor de 48ste keer de Kunst- en Antiekbeurs van het zuiden. Via een kennis, die voor de eerste keer op deze beurs zijn werk exposeerde, kreeg ik een uitnodiging.
Buiten, op weg naar de ingang stonden diverse beelden opgesteld, gepresenteerd door galerie Sous Terre uit Lith, het werk is van kunstenares Marianne Houtkamp.
In een eerder logje plaatste ik al eens een ander werk van haar.

Het aanbod in kunst en antiek was groot en liep uiteen van hedendaagse kunst tot kunst uit twee eeuwen voor Christus.
Er waren o.a. schilderijen, beeldhouwwerken, sieraden, uurwerken, aardewerk, iconen en nog veel meer zaken te bewonderen.
Onze belangstelling ging voornamelijk uit naar de meer hedendaagse kunst.

Hieronder enkele werken (het zijn foto's van kaarten) van resp. de Georgische kunstenaars David Popiashvili met de titel:

Travellers

en Alexey Kvaratskheliya, met de titel:

Happy Musicians

Van Alexey Kvaratskheliya is ook de volgende afbeelding, deze komt uit een bundel met foto's van zijn schilderijen, waarbij door kunstenaar Zura Kalanda gedichten zijn geschreven.

Zou het waar zijn

Mijn ogen tasten jouw slaapkamer af in deze violet gekleurde nacht

Een zachte glimlach, de vreugde van jouw mooie droom

Mijn oogleden trillen: wat een prachtige aanblik

Ik houd ervan om naar jou te kijken, dus ik kijk en ik kijk

"Jouw oogleden trillen, waar ben jij

Slaap vooral verder" zegt de stem naast mij

Zou het waar zijn, weet zij dat mijn ogen haar slaapkamer aftasten

in deze violet gekleurde nacht 

Uiteindelijk vonden we in de stand van pura-vida-interior uit Rotterdam ook nog iets van onze gading, het was een beeld van de kunstenaar José Ortiz Bracamonte, ook wel de Picasso van Nicaragua genoemd.

Het is een beeld met de titel: Mirades Nocturnas (keramiek, vulkanisch gesteente) en heeft nu een plaatsje in onze woonkamer gevonden.

Ik ben benieuwd wat  jullie in dit beeld zien. Ik zal het over een tijdje laten weten.

jeer

Weekendje Maastricht (Gedachte van deze week 21 + 22)

In het weekend van 9 t/m 12 mei hadden wij een korte vakantie in Maastricht.
Wij verbleven op de schitterende locatie Vaershartelt in Maastricht-Noord op circa 5 km van het centrum.
Deze locatie is gevestigd in het voormalig kasteel Vaershartelt en is gelegen op een bijzonder fraai 7 ha groot landschapspark, dat het karakter heeft van een Engels landschapspark. Het werd in 1853 ontworpen door de Belgische tuinarchitect  Jean Gindra in opdracht van Petrus Regout.
Petrus Regout was de stichter van een groot industrieel imperium met name in Maastricht en omgeving, hij was o.a. de oprichter van een aardewerkfabriek, wat het latere Sphinx zou worden.
Hieronder een foto van een informatiebord langs de wandelroute door het park, het moet er zo uitgezien hebben tijdens de periode, dat Petrus Regout er woonde, van 1860-1878.

Blik op het kasteel en een kunstwerk vanuit de tuin.

Tijdens onze wandeling door de tuin en een wijngaard in aanleg kwam ik onderstaande klaver tegen.

Het is inkarnaatklaver (trifolium incarnatum), dat o.a in het Middellandse Zeegebied voorkomt, maar met het veevoer hier terecht gekomen is.  

Het is een bijzonder fraai bloemetje, maar ook hier kon ik geen klavertjevier ontdekken, desondanks voelde ik mij toch een geluksvogel, want ik had  het nog nooit eerder gezien. Het wordt ook toegepast als groenbemesting. 

Het weer was niet alle dagen even mooi, dus wij bezochten ook twee musea in Maastricht te weten het Bonnefantenmuseum en het Museum aan het Vrijthof.
In het Bonnefantenmuseum was er naast de vaste collectie ook een bijzondere installatie van István Csákány te zien. Het was een naaiatelier geheel vervaardigd van hout. Door de maker bedoeld als een reflectie op de maatschappelijke veranderingen.

In het Museum aan het Vrijthof was er naast de expositie "500 jaar made in Maastricht" en de semi-permanente tentoonstelling van de Maastrichtse schilder en illustrator Rob Graafland een expositie van Désirée Tonnaer met de titel "Reflect Nature". Haar expositie loopt van 11 maart t/m 1 juni 2014. 

Deze kunstenares laat zich inspireren door de groeicyclus in de natuur. Haar werken zijn uitvergrotingen van onopvallende details in de natuur, zoals hieronder de parende libellen en het zaadje van de esdoorn. 

 

Zaadje van de es

Toen wij in Maastricht waren, waren er ook ter ere van de bevrijding Canadese en Nederlandse verzamelaars van oude legervoertuigen uit de oorlogstijd. 

Hieronder een vliegtuig dat vlak boven onze hoofden vloog, maar ik weet niet of dat iets te maken had met het bovenstaande.

Maastricht blijft voor ons een mooie locatie om regelmatig op bezoek te gaan.

jeer