Weekendje Maastricht (Gedachte van deze week 21 + 22)

In het weekend van 9 t/m 12 mei hadden wij een korte vakantie in Maastricht.
Wij verbleven op de schitterende locatie Vaershartelt in Maastricht-Noord op circa 5 km van het centrum.
Deze locatie is gevestigd in het voormalig kasteel Vaershartelt en is gelegen op een bijzonder fraai 7 ha groot landschapspark, dat het karakter heeft van een Engels landschapspark. Het werd in 1853 ontworpen door de Belgische tuinarchitect  Jean Gindra in opdracht van Petrus Regout.
Petrus Regout was de stichter van een groot industrieel imperium met name in Maastricht en omgeving, hij was o.a. de oprichter van een aardewerkfabriek, wat het latere Sphinx zou worden.
Hieronder een foto van een informatiebord langs de wandelroute door het park, het moet er zo uitgezien hebben tijdens de periode, dat Petrus Regout er woonde, van 1860-1878.

Blik op het kasteel en een kunstwerk vanuit de tuin.

Tijdens onze wandeling door de tuin en een wijngaard in aanleg kwam ik onderstaande klaver tegen.

Het is inkarnaatklaver (trifolium incarnatum), dat o.a in het Middellandse Zeegebied voorkomt, maar met het veevoer hier terecht gekomen is.  

Het is een bijzonder fraai bloemetje, maar ook hier kon ik geen klavertjevier ontdekken, desondanks voelde ik mij toch een geluksvogel, want ik had  het nog nooit eerder gezien. Het wordt ook toegepast als groenbemesting. 

Het weer was niet alle dagen even mooi, dus wij bezochten ook twee musea in Maastricht te weten het Bonnefantenmuseum en het Museum aan het Vrijthof.
In het Bonnefantenmuseum was er naast de vaste collectie ook een bijzondere installatie van István Csákány te zien. Het was een naaiatelier geheel vervaardigd van hout. Door de maker bedoeld als een reflectie op de maatschappelijke veranderingen.

In het Museum aan het Vrijthof was er naast de expositie "500 jaar made in Maastricht" en de semi-permanente tentoonstelling van de Maastrichtse schilder en illustrator Rob Graafland een expositie van Désirée Tonnaer met de titel "Reflect Nature". Haar expositie loopt van 11 maart t/m 1 juni 2014. 

Deze kunstenares laat zich inspireren door de groeicyclus in de natuur. Haar werken zijn uitvergrotingen van onopvallende details in de natuur, zoals hieronder de parende libellen en het zaadje van de esdoorn. 

 

Zaadje van de es

Toen wij in Maastricht waren, waren er ook ter ere van de bevrijding Canadese en Nederlandse verzamelaars van oude legervoertuigen uit de oorlogstijd. 

Hieronder een vliegtuig dat vlak boven onze hoofden vloog, maar ik weet niet of dat iets te maken had met het bovenstaande.

Maastricht blijft voor ons een mooie locatie om regelmatig op bezoek te gaan.

jeer

Klavertjevier en geluk (Gedachte van deze week 19 + 20)

Heb jij weleens een echt klavertjevier gevonden en met echt bedoel ik geen gekweekte soort uit het tuincentrum, maar eentje uit de natuur.
Het gekweekte klavertjevier is geen echte klaver, maar een klaverzuring soort (Oxalis deppei) en is botanisch gezien geen familie van de witte klaver (Trifolium repens).
Het klavertjevier is een mutant van de witte klaver met bladeren, die uit vier deelblaadjes bestaan.
Afhankelijk van onder andere de bodemsamenstelling en de vervuiling van de ondergrond wordt het voorkomen van klavertjevier geschat tussen de 0,01% en de 0,1%.
Ik kan mij nog wel herinneren, dat wij als kinderen dikwijls naar dat gelukbrengende klavertjevier zochten en niet vonden. 

Eigenlijk heb ik altijd gedacht, dat het klavertjevier een fabeltje was en  dat de commercie er handig op inspeelde  met de gekweekte versie.
Afgelopen week was ik bij mijn kleindochter en die liet mij een gedroogd klavertjevier zien, dat zij eens gevonden had en in haar poëziealbum gedroogd en bewaard had.

Niet enkel door de zeldzaamheid, maar ook door de vorm, die doet denken aan een kruis, wordt het vinden of het krijgen van een klavertjevier sinds de middeleeuwen beschouwd als een geluksbrenger.
Volgens de legende stelt elk blaadje iets voor: het eerste de hoop, het tweede vertrouwen, het derde liefde en het vierde geluk.
Er bestaan nog veel meer mutanten met een groter aantal deelblaadjes. (Bron Wikipedia)
Het gewone klavertje drie is het symbool van St. Patrick, de patroonheilige van Ierland. Hij zou de Heilige Drie-eenheid van het christendom aan de hand van een klavertje drie uitgelegd hebben aan de Ieren.
Wanneer je al hoop, vertrouwen en liefde vindt in een gewoon klavertje, dan mag je volgens mij al van geluk spreken, zonder het vierde blaadje.

Ik zou in het geval van een klavertje drie willen zeggen:

  

"Gelukkig is iemand, die tevreden is met een blaadje minder"

jeer   

Door vogels gewekt (Gedachte van deze week 17 + 18)

In vervolg op mijn vorig logje nog  een haiku/senryu, die gaat over het 's morgens gewekt worden door vogels.

----------------------------------------------------------

door vogels gewekt

stil motief in mijn gordijn

buiten fluiten zij

----------------------------------------------------------

link

jeer

(Op)gewekt door een haan (Gedachte van deze week 15+16)

Nu het  lente is en het 's morgens alweer vroeger licht wordt kun je gewekt worden door het kraaien van de haan. Sinds anderhalf jaar woon ik niet meer landelijk, maar voorheen woonde ik 42 jaar in een klein dorpje, waar mijn achterbuurman kippen en een haan bezat. In die tijd werd ik regelmatig "te vroeg" door de haan gewekt, maar om meestal toch weer door te slapen.
Jaren geleden schreef ik onderstaande haiku/senryu.

---------------------------------------------------

een haan heeft gekraaid

de zon is ook net wakker

goedemorgen dag!

---------------------------------------------------

Waar ik nu woon zijn geen kippen of een haan in de directe omgeving, maar laatst wandelde ik door de buurt en kwam ik de onderstaande vrolijke haan tegen.

jeer  

Huize Van Loon (Gedachte van deze week 13+14)

Naar aanleiding van een logje op 21 juni 2013 van medeblogster Es van Essen bezocht ik afgelopen week tijdens een vierdaagse trip naar Amsterdam het Museum Van Loon.
Het museum is gevestigd in een fraai grachtenpand in het hart van de Amsterdamse grachtengordel, aan de Keizersgracht 672.
Het was het woonhuis van de regentenfamilie Van Loon.
Willem Van Loon was in 1672 medeoprichter van de V.O.C.
Het museum geeft een beeld van de toenmalige wooncultuur en is vanwege het unieke karakter op de werelderfgoedlijst geplaatst.
Het museum omvat buiten het woonhuis ook een fraaie tuin en het voormalige koetshuis.
Via de entree loop je rechtdoor naar de tuinkamer, die uitzicht geeft op de tuin en het koetshuis.
 

In het souterrain, waar de bedienden huisden bevindt zich ook de keuken. 
De keuken is een reconstructie van de situatie rond 1900 en is sinds 1998 opengesteld voor het publiek.

Hieronder één van de menukaartjes, het geeft een idee van de rijke maaltijden, die werden opgediend in die tijd.

Vanuit het souterrain gaan we naar de tuin en het koetshuis. Op de aangrenzende gebouwen zijn een zonnewijzer en klokken te zien.

In het koetshuis is een restaurantje gevestigd, maar er zijn daar uiteraard ook de sporen van het verleden te zien, zoals o.a. deze koets.

In 2010 werd begonnen met de restauratie van het koetshuis, voor die tijd was het vanaf de jaren zestig van de vorige eeuw een woonhuis getuige het fonteintje en de schouw.

Het complete stedelijke ensemble van woonhuis, tuin en koetshuis is uniek in Nederland.
Hieronder nog een blik op de tuin en het woonhuis met tuinkamer, gezien vanaf het koetshuis.

Vervolgens hebben we binnenshuis een rondgang gemaakt.
Naast een deel van het eerder vernoemde souterrain en de hal, zijn de representatieve vertrekken op de begane grond en de slaapkamers op de eerste verdieping te bewonderen.

Zo is er de eetkamer, die aan 24 personen plaats bood, de blauwe kamer, die als ontvangst- of woonkamer dienst deed, de tuinkamer en de rode kamer, alwaar de heren na de maaltijd hun sigaartje konden roken.

Verder staan of hangen er talrijke uurwerken in de verschillende vertrekken.

Op de eerste etage bevinden zich de diverse slaapkamers, zoals o.a. de Schaapjeskamer, de Vogelkamer (kinderkamer) en de Rode Slaapkamer (master bedroom).

De decoratie voor de Rode Slaapkamer werd gemaakt tussen 1771 en 1776 voor de toenmalige bewoner van het huis Hendrik Sander. In de kamer staat een set van vijf Imari vazen (drie hierboven en twee hieronder).

In de Kinderkamer hangen onder meer portretten van de kinderen, geschilderd door de twee belangrijkste kinderportretschilders uit die tijd, Charles Howard Hodges (1764-1837) en Thérèse Schwartze (1851-1918).

In de Vogelkamer staat een beeldje van ongebakken klei van de hand van de negentiende-eeuwse kunstenaar Pieter van Loon, voorstellende "De Rechtbank der Apen".

De Schaapjeskamer heeft een stoffering, die gebaseerd is op Indiase Sits, (bont gedecoreerde handbeschilderde of bedrukte stof uit India), dat op grote schaal werd geïmporteerd door de V.O.C.

Op het moment dat wij er waren liep er een expositie van kinderportretten met de titel van "Santvoort tot Lampe", vandaar dat er op diverse foto's eigentijdse afbeeldingen van kinderen te zien zijn.

Kunstenares Katinka Lampe portretteert voornamelijk kindergezichten en Dirck Dirckz. Santvoort was de kinderschilder bij uitstek in Amsterdam in de 17-tiende eeuw.
Het kinderportret van Willem van Loon uit 1636 kreeg nationale bekendheid toen het in 1955 op een kinderpostzegel werd afgedrukt.

Katinka Lampe legt de link tussen de portretten van de jongste generatie van toen en haar portretten van nu.
Tevens is deze expositie een samenwerkingsverband tussen Museum Van Loon, Katinka Lampe en de Stichting Go4Children om meer aandacht te krijgen en fondsen te werven voor medicijnonderzoek bij kinderen met kanker.
Bezoekers kunnen een donatie doen en/of een setje kaarten met kinderportretten kopen. 

Dit alles is maar een kleine greep uit de rijkelijk ingerichte vertrekken, het geheel is een waardevolle erfenis voor de huidige en komende generaties.

jeer

Zonnebloemvakantieweek in Ommen (Overijssel) 3 t/m 8 maart 2014 (Gedachte van deze week 11 +12)

Mijn Zonnebloemvakantieweek als vrijwilliger zit er voor dit jaar weer op, zoals gezegd in mijn vorig logje waren wij dit jaar tijdens de carnavalsweek in Ommen te gast in de Imminkhoeve-Het Laerbos.
Het is een fraaie accommodatie in een schitterende omgeving en op de koop toe hadden we ook nog eens prachtig wandelweer.
Gasten en vrijwilligers hebben weer volop genoten van een bijzondere week, met heerlijk eten, leuke activiteiten en o.a. gastoptredens van het "Huisvrouwenorkest" uit Almelo en een entertainer uit Tilburg.
Verder maakten we ook nog een uitstapje naar de dierentuin in Emmen.
In de dierentuin was naast de vele andere dieren ook een pasgeboren giraf van drie dagen oud te bewonderen.
Klik op de foto's om ze in een ander venster (groter) te openen. 

Ook was er een fraaie vlindertuin, waar de vlinders vrolijk rond onze hoofden fladderden en zich tegoed deden aan allerlei lekkere dingen. Hieronder een vlinder, die er uitziet als een blad.

Ze waren er in vele kleurschakeringen, zoals deze blauwe.

Het was een lust voor het oog

Naast de vele andere dieren, zoals apen, olifanten, neushorens, leeuwen, enz. ... genoten ook de flamingo's volop in en van het zonnetje.

Uiteraard bezochten we ook het oude Hanzestadje Ommen aan de Vecht, om er de weekmarkt te bezoeken, een terrasje te pikken en te winkelen voor de liefhebbers.

In Ommen staat ook een sculptuur van Reinier Paping als winnaar van de Elfstedentocht in 1963.

Verder staan er nog diverse andere beelden, zoals deze beeldengroep, het is een soort drieluik van de historie van Ommen, gemaakt door de kunstenares Iris M. Le Rütte.
Het is een geschenk van het gemeentebestuur van Ommen aan de inwoners ter gelegenheid van 750-jaar stadsrechten van Ommen.

Het zwarte paard

Het zwarte paard heeft een middel in de vorm van een huis en verwijst naar een van de eerste herbergen in Ommen tevens verbindt het de voor- en achterkant van het paard als een brug, als een symbool voor de verbinding tussen het verleden en heden.

Bokje op het ei

Het bokje op het gouden ei symboliseert het agrarisch karakter van Ommen en het gegeven, dat veel inwoners uit Ommen één of meerdere geiten bezaten.

Kring van Mensen

Deze kring van mensen verbeeldt de verbondenheid van de Ommenaren met de Vecht en hun strijd tegen het water.
Tot 1981 overstroomde de Vecht jaarlijks en stond 's winters de markt in Ommen onder water. De figuren lijken tot in hun middel in het water te staan en er is nog een opening gelaten in de kring, zodat jij je als bezoeker nog aan kunt sluiten in de kring.

Met name deze laatste beeldengroep geeft ook het gevoel van verbondenheid weer, dat er in zo'n vakantieweek van de Zonnebloem heerst.
Als vrijwilliger kun je een schakel vormen om de kring tussen mensen met een fysieke beperking, die in meer of mindere mate afhankelijk zijn van zorg en/of binnen of buiten afhankelijk zijn van een rolstoel, te sluiten.

Het thema van de Zonnebloem voor 2014 luidt:

" Er kan zoveel meer dan je denkt " 

Mocht je interesse hebben als vrijwilliger voor de Zonnebloem kijk dan eens hier! 

jeer