Theetijd

Afgelopen vakantie dronken we op een terrasje in Lille koffie en thee. 
Tot mijn verrassing kregen wij bij de thee dit grappig setje zandlopertjes.
Hiermee kan je zelf de sterkte van de thee bepalen, de zandlopers lopen respectievelijk in drie, vier of vijf minuten leeg en je kan uiteraard ook nog combineren wanneer je 5 minuten te kort vindt.

----------------------------------------------

je thee slap of sterk

zandlopers bieden uitkomst

laat het je smaken

----------------------------------------------

jeer

Korte vakantie 2019

Deze zomer hebben we een korte vakantie gehad, deels in ons eigen land in Zuid-Limburg en deels bij de buren in België.
In Zuid-Limburg waren we o.a. in Maastricht, waar we het Museum aan het Vrijthof bezochten. 
Momenteel loopt daar nog de overzichtstentoonstelling "Manmade/no human" van de kunstfotograaf Jan Stel.
Jan Stel exploreert en fotografeert desolate plekken van onze tijd, een vergeten wereld waaruit de menselijke aanwezigheid is verdwenen. Hij fotografeerde in de voorbije jaren o.a. in een gashouder, een koeltoren, elektriciteitscentrale, bij een oude mijn en vele andere deplorabele objecten.
De expositie omvat 75 indrukwekkende foto's van verlaten locaties en ook zijn er enkele interessante video's te zien.
De eerste foto hieronder is binnen in een ter ziele gegane staalgigant in Frankrijk.

De volgende foto is genomen in Maison Heinen, een verlaten boerderij/melkfabriek in Luxemburg. 
In het interieur zijn nog vele religieuze attributen te zien.

De laatste twee foto's zijn gemaakt bij de kolenmijn Hugo in Duitsland, het is de blik in een grote hal van een gesloten kolenmijn, waar de mijnwerkers zich omkleedden. 

In de hal zijn honderden stalen mandjes te zien, die aan ijzeren kettingen hangen waar de mijnwerkers hun kleding in deden.

De mandjes werden omhoog getrokken, zodat hun kleren beschermd werden tegen stof en diefstal en tegelijkertijd kwam er een ander mandje naar beneden met zeep en andere spullen om zich bij terugkomst te kunnen reinigen van het kolenstof.

Na drie dagen Zuid-Limburg zijn we voor vijf dagen naar België vertrokken, naar Ieper, waar ons overnachtingsadres was.

Bij aankomst wachtte ons deze verrassing in de slaapkamer.

In Ieper bezochten we het "In Flanders Fields Museum", de vroegere Lakenhalle.

In het museum is een indrukwekkende tentoonstelling over de eerste wereldoorlog.

Ieper en omstreken waren in de eerste wereldoorlog een triest strijdtoneel, er sneuvelden tijdens deze oorlog 500.000 soldaten. Ieper is de hele oorlog omsingeld geweest, maar is ondanks meerdere veldslagen nooit gevallen. Rond de stad liggen meer dan 170 begraafplaatsen. Sinds 1928 wordt iedere dag nog 's avonds om acht uur onder de Menenpoort de last post gespeeld door een groep klaroenblazers. 

In de poort staan de namen van 54.896 vermiste soldaten gegrift.

De Menenpoort

Massale belangstelling om acht uur.

We hebben ook een bezoek gebracht aan Lille in Noord-Frankrijk vlak over de Belgische grens. We hebben onze auto een kleine tien kilometer van Lille in Lesquin geparkeerd en zijn met de trein naar Lille gegaan.

Het is een gezellige stad met fraaie gebouwen en diverse musea.

Aangezien wij al twee musea bezocht hadden, hebben we er maar een middagje statten van gemaakt.

Vanaf het station Gare Lille Flandres via de Rue Faidherbe richting centrum en Place Charles de Gaulle. 

Lille is de geboortestad van Charles de Gaulle.

De hele Rue Faidherbe was voorzien van kleurrijke kunstwerken.

Het was mooi weer en daarom zijn we ook nog een dagje naar het strand geweest. We brachten een bezoek aan de Panne.

Beeldengroep van Jozef de Loose Belgisch beeldhouwer

Aan het strand

"Spin" creatie van Monique Mol. 

Bij haar staat de spin als symbool voor de (vrouwelijke) creatieve kracht. De spin als meester wever, die het web weeft van verbondenheid en saamhorigheid.

jeer

Praag en Lidice

Medio augustus ben ik op vakantie geweest in Duitsland en Tsjechië, we zijn ook zes dagen in Praag geweest. 
Praag is een indrukwekkende stad met een schat aan kunst en cultuur. Het lijkt soms net een openluchtmuseum met de vele bijzondere bouwwerken, sculpturen, gebedshuizen, parken, pleinen en de Vltava (Moldau) met zijn bruggen.
Vanuit ons hotel in de wijk Praag 6 aan de Evropská, waar de metrohalte praktisch voor de deur ligt, zijn we in 10 tot 15 minuten in alle stadsdelen van Praag.
We hebben op deze manier de Praagse Burcht, de Joodse Wijk, de Oude Stad, de Nieuwe Stad en Mala Straná (Kleine Zijde) verkent.
Te beginnen met de Praagse Burcht( Praszký Hrad) met o.a. de imposante St.-Vituskathedraal, het Gouden Straatje, meerdere paleizen, kloosters, torens en tuinen.
Op de Praagse Burcht zetelt sinds 1918 de Tsjechische president en ieder uur is er op de eerste binnenhof de wisseling van de wacht, met om twaalf uur fanfaremuziek. 
De vele toeristen stromen dan toe om het schouwspel mee te maken.
Vanaf metrostation Malostranská beginnen we aan de lange klim naar één van de ingangen van de burcht. 
Voordat we naar binnen mogen worden we grondig gescand.
De opgang biedt een weids uitzicht op Praag en op een goed onderhouden parkachtige omgeving met o.a deze fraaie boom.

Midden onder, zicht op de beroemde Karelsbrug over de Moldau

Aflossing van de wacht op het eerste binnenhof

en om twaalf uur met muziek

Ingang eerste binnenhof met wachters

Tweede binnenhof met zicht op spitsen van  de St.-Vituskathedraal.

Hoe dichter bij een kerk of kathedraal, des te moeilijker om hem 

op de foto te  krijgen met een eenvoudige camera.

Helaas zijn de meeste foto's van het interieur van de kathedraal van slechte kwaliteit.  Daarom hieronder slechts enkele foto's van de binnenkant.

Biechtstoel

Op de burcht is het "Gouden Straatje", een druk bezochte bezienswaardigheid. In het "Gouden Straatje" staan elf kleine huisjes, die oorspronkelijk bedoeld waren als onderkomen voor de kasteelwachten. 

Tussen 1916 en 1917 woonde hier Franz Kafka op nummer 22 in het huisje van zijn zus. 
Tegenwoordig is er een klein museum in gevestigd.
Nadat we de burcht hebben verlaten lopen we langs de Moldau via de beroemde Karelsbrug naar de Joodse Wijk.

Franz Kafka werd op 3 juli 1883 in Praag in een Joods gezin geboren en hij geldt als één van de meest belangrijke en invloedrijke auteurs van de afgelopen eeuw.
Hij woonde het grootste deel van zijn leven, hij werd slechts 40 jaar, in de Joodse wijk Josefov.
Hieronder een foto van de oude Joodse begraafplaats in deze wijk, het was gesloten toen wij er waren, het was Sabbat. 
Hier staan 12.000 grafzerken en er liggen meer dan 100.000 doden begraven. De Joodse godsdienst predikt de wederopstand en daarom mogen graven niet geruimd worden, zodoende liggen de doden in vele lagen boven elkaar begraven. 
De oudste steen is van 15 april 1439 en de laatste uit 1787.

Franz Kafka wordt op meerder plaatsen in Praag geëerd met sculpturen. Zo staat er in de buurt van zijn ouderlijk huis een bronzen standbeeld van hem, gemaakt door de kunstenaar Jaroslav Róna. De kunstenaar baseerde het beeld op Kafka's korte verhaal "Beschrijving van een gevecht", waarin een vriendschappelijk gesprek tussen verteller en een kennis uitmondt in een ruzie.
Op de schouders van de mysterieuze hoofdloze zwarte figuur is Kafka zelf te herkennen.

In 2004 heeft David Cerny een ronddraaiend hoofd van Kafka ontworpen, een hoofd van 42 glinsterende metalen schijven, die los van elkaar kunnen ronddraaien.

zie deze link voor een kort filmpje

Dezelfde David Cerny ontwierp ook de babypoppetjes op de televisietoren in Praag.

Hoewel wij alle wijken te voet hebben gedaan kun je Praag uiteraard ook op andere manieren verkennen. Één andere manier is een rondrit in een fraaie nostalgisch uitziende auto.

Je komt dan ongetwijfeld ook langs deze fraaie Jerusalem of Jubileum  synagoge, die niet in de Joodse Wijk, maar in de wijk Novo Mesto ligt. Het is een synagoge gebouwd in Moorse stijl vermengd met Art Nouveau details. Het is één van de mooiste, maar zeker de grootste synagoge van de stad.

Tot zover een kleine selectie van de vele foto's van een indrukwekkend Praag.

Op onze heenreis kwamen wij op een kleine 20 km voor Praag op de snelweg het plaatsnaambordje Lidice tegen en wij besloten om op de terugweg hier naar toe te gaan.

Van 29 april tot en met 21 mei zond de VPRO een zevendelige filmische televisieserie uit met de titel "Himmlers hersens heten Heydrich" gebaseerd op de bestseller 'HhhH' van Laurent Binet. 

Het gaat over de even knullige als spectaculaire aanslag in 1942 op het nazikopstuk  Reinhard Heydrich, de architect van de Jodenvernietiging.

Er wordt een min of meer mislukte aanslag gepleegd op Heydrich, hij overleeft de aanslag met slechts een kleine verwonding, maar overlijdt kort daarna toch aan een infectie. 

De Duitsers nemen wraak op 10 juni 1942.

Het dorp Lidice wordt uitgemoord en met de grond gelijk gemaakt. Praktisch alle mannen boven de vijftien jaar werden doodgeschoten, de vrouwen gingen op transport, waarbij velen door uitputting en in de gaskamers zijn omgekomen. Van de  kinderen werden er 82 vergast. Het dorp wordt in 1949 vlakbij weer opgebouwd, maar de oorspronkelijke plaats is tot op de dag van vandaag een indrukwekkend monument.

Het is een grote open vlakte met een bezoekerscentrum en enkele gedenktekens, zoals het aangrijpende monument van de 82 vermoorde kinderen hieronder.

De open vlakte die ons ondanks de bomen een gevoel van totale leegte en verschroeide aarde gaf.

Hieronder het monument voor de weggevoerde vrouwen van Lidice.

In een rondgang bij het bezoekerscentrum diverse muurpanelen van de gepleegde verschrikkingen door de nazi's, zoals het doodschieten van de mannen, het scheiden van de familie's en de bevrijding van de vrouwen uit het concentratiekamp.

Ons bezoek aan Praag en Lidice waren beide indrukwekkend, maar Lidice heeft toch wel de meeste indruk op ons achtergelaten.

jeer

Twee keer leed!

Afgelopen vrijdag en zaterdag bezochten wij Middelburg.
Middelburg is een bijzonder fraaie plaats, met veel historie, wellicht dat ik hier later nog iets over ga bloggen.
Middelburg viert dit jaar, dat ze 800 jaar stadsrechten hebben.
Hieronder een foto van het imposante voormalige stadhuis, op de markt. Op 17 mei 1940 werd het stadhuis tijdens de oorlog door een enorme stadsbrand verwoest. Het raadhuis werd weer grotendeels in gotische stijl hersteld en op 18 augustus 1950 door koningin Juliana heropend.

De foto hieronder laat een ander leed zien. Uit een afvalbak stak een opmerkelijk verse bos rozen met het kaartje met tekst voor de geadresseerde en de naam van de afzender er nog aan. Om privacy redenen heb ik de namen verwijderd.  

------------------------------------------------------

het mocht niet baten

excuus niet geaccepteerd

einde relatie

------------------------------------------------------

jeer

Speciale kerstboom

Op eerste Kerstdag was ik uitgenodigd bij mijn dochter en haar gezin. Zij hadden een huisje gehuurd in de buurt van Otterlo. 
's Middags hebben we even een boswandelingetje gemaakt. 
Op een gegeven ogenblik ontdekken we een eindje van het wandelpad af iets speciaals. 
In het groen zien we iets kleurrijks staan en als we gaan kijken treffen we een opgetuigd kerstboompje aan. 
Er hangen ook allerlei briefjes met teksten over honden en foto's in het boompje. 
Bij nader onderzoek blijkt het versierde boompje een kerstboom voor honden te zijn.

----------------------------------------------------------

versierd in het bos

in de volle grond stond hij

kerstboom voor de hond

----------------------------------------------------------

jeer

Vesting Bourtange

Tijdens onze vijfdaagse vakantie in Drenthe en Groningen hebben we ook drie wandelingen gemaakt, een rondwandeling door Eext, een wandelroute door het Deurzerdiep en een wandeling in en rond Bourtange.
Bourtange is een pittoresk vestingdorp in de provincie Groningen dicht tegen de Duitse grens. 
Nadat we eerst het dorp doorgewandeld zijn, hebben we daarna ook de wandeling rond Bourtange gemaakt.

Bij aankomst treffen we de poortwachter aan bij de Contrescarpbrug (contrescarp is het talud aan de buitenzijde van de gracht).

Dezelfde brug maar dan vanaf de andere kant

Zicht op de vesting met de molen en kerk

Even verderop kom je via de Vriesse Poort de vesting binnen.

Standerdmolen in Bourtange

Zoals gezegd het is een pittoresk dorpje met een aantal leuke winkeltjes, diverse musea en een dorpsplein met gezellige horeca.

In een winkeltje was dit "Donderglas" ook wel "Stormglas" genaamd te koop, een ouderwetse weervoorspeller.

Het donderglas is voor zover bekend de oudste weervoorspeller, het werkt als een barometer. Vermoedelijk werden er in de zuidelijke Nederlanden al in begin 1600 donderglazen verkocht. Ze werden veel in de scheepvaart gebruikt, de uitdrukkingen "storm in een glas water" en "gedonder in de glazen" stammen wellicht uit die tijd.

Het oude afweergeschut

Regelmatig zijn er groepen te zien, die de oude gebruiken naspelen.

Deze keer was er een gezelschap uit Duitsland, dat oude ambachten demonstreerde en als ordebewaarders optrad. 

Kinderen, maar ook vaders konden er zelf pannenkoekjes bakken op een houtvuurtje.

Ook was er een gedenkteken voor gesneuvelde Poolse militairen.

Tot zover de rondgang door het dorp, wij hebben deze keer geen musea bezocht, daar zijn we de dagen ervoor al geweest in Zwolle en Groningen, want we komen met name ook voor de wandeling rond Bourtange en dat zal ook nog enige uurtjes vergen. 

Voor de liefhebbers hier nog een link naar een YouTube filmpje over Bourtange.

Het natuurgebied rond de vesting Bourtange was vroeger een moeras, het Bourtangerveen, dat tot laat in de Middeleeuwen een grote natuurlijke barrière vormde langs de Duitse grens. 
Door ingrijpen van de mens en verdroging, verdween het moeras.
Het wordt een wandeling door bos en open landschap, in verband met loslopend vee en Konikpaarden mogen honden niet mee.
We verlaten de vesting via de Contrescarpbrug en volgen het pad langs het Stobbenkanaal tot en met de eerste twee sterpunten van de vesting. We steken het kanaal over en vervolgen onze weg circa 500 meter met het kanaal aan de linkerhand tot aan De Redoute Bakoven (klik link voor informatie).
Hier gaan we rechts over het sluisje (3) en de "Soldatendijk" (4) richting Duitse grens (7).

Op de Soldatendijk ook wel de Bakovenskade genoemd zien we de Konikpaarden.

In de verte graast een kudde schapen

Er groeien en bloeien nog meer mooie dingen

Toch staan er ook wat minder fraaie dingen

Aan het einde van de Soldatendijk gaan we rechts over De Linie en gaan daarmee parallel aan de Duitse grens, hier staat ook nog een oude Franse grenspaal, die we gemist hebben. Uit angst voor de Pruisen hebben de Fransen deze verdedigingslinie aan het eind van de achttiende eeuw aangelegd. Zo'n smalle begaanbare zandrug in het veenmoeras werd een tange genoemd, vandaar dat er verschillende plaatsen aldaar de uitgang tange in hun naam hebben, zoals o.a. Bourtange en Wessingtange.

We volgen nog een poosje de Duitse grens om vervolgens weer naar Nederland richting Bourtange terug te keren. Onderweg als we even uitrusten op een bankje en iets eten en drinken krijgen we bezoek.

Een slak schijnt onze eierkoeken ook lekker te vinden.

Op ons laatste stukje van de wandeling even ten noorden van Bourtange komen we langs de oude Joodse begraafplaats. Bourtange telde na Amsterdam en Winschoten een grote Joodse gemeenschap. Er staan nog negen grafstenen uit de voorvorige eeuw min of meer overeind op deze afgelegen plek.

We lopen moe maar voldaan via de vesting terug naar onze auto om naar ons hotel te gaan, we stappen in en na vijf dagen mooi weer begint het te regenen, maar wij gaan naar huis de volgende morgen.

jeer